Prof. dr inż. Jerzy Bromirski, profesor zwyczajny Politechniki Wrocławskiej urodził się w 1915 roku w Kijowie. Pracę na Politechnice Wrocławskiej rozpoczął w 1948 roku jeszcze jako student Wydz. Elektromechanicz-nego. Te studia wrocławskie były kontynuacją rozpoczętych w 1938 roku w Warsza-wie, a przerwanych przez udział w kampanii wrześniowej 1939 roku i pobyt w nie-mieckich oflagach. Po uzyskaniu stopnia inżyniera elektryka i magistra nauk technicz-nych został w 1950 roku asystentem w kierowanej przez prof. Zygmunta Szparkow-skiego Katedrze Teletechniki (później Automatyki i Telemechaniki).
W latach 1959-1961, już jako docent, oprócz pracy na Politechnice zajmował stanowi-sko głównego konstruktora d.s. maszyn matematycznych w nowo powstałych Wrocławskich Zakładach Elektronicznych „Elwro”. Był to okres budowy pierwszych komputerów Odra 1001, Odra 1002 i Odra 1003. Dzięki staraniom Profesora w 1962 roku powołano specjalność „maszyny matema-tyczne” na Wydz. Elektroniki, rok później natomiast utworzono pierwsza w Polsce, oprócz Politechniki Warszawskiej, Katedrę Konstrukcji Maszyn Cyfrowych. Od 1968 roku, kiedy powstał Instytut Cybernetyki Technicznej, Profesor kierował w nim Za-kładem Automatów (później Systemów Cyfrowych), pełniąc jednocześnie funkcje dziekana Wydz. Elektroniki (1971-1978), następnie zaś Wydz. Informatyki i Zarzą-dzania (do 1981).
W 1978 roku wraz ze swym zespołem przeniósł się do Centrum Obliczeniowego, gdzie utworzył grupę inżynierii oprogramowania i włączył ją w prace nad sieciami komputerowymi.
Po przejściu na emeryturę w 1985 roku, mimo przebytej operacji oczu, nie zerwał kon-taktów z Politechniką – był przewodniczącym pierwszej konferencji „Sieci komputerowe” w 1985 roku oraz członkiem komitetu programowego tych konferencji w latach 1987 i 1989.
W czasie swej wieloletniej pracy naukowej i dydaktycznej Profesor przygotował ok. 70 prac naukowych, kilka podręczników akademickich (wśród nich „Teoria automa-tów” była podstawową książką studentów informatyki na wszystkich polskich poli-technikach), promował 33 doktorów, wychował wiele pokoleń studentów, przez któ-rych był szanowany i lubiany.
Profesor uczestniczył w pracy wielu stowarzyszeń, rad naukowych, pełnił różne funk-cje konsultacyjne; m.in. był członkiem Komitetu Informatyki PAN, członkiem Pań-stwowej Rady Informatyki, członkiem Zespołu Elektronizacji i Automatyzacji Rady Głównej Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej, zastępcą Redaktora naczelnego „Podstaw Sterowania” od chwili za-łożenia pisma, członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Informatycznego.
Jego otwartość, życzliwość i wyrozumiałość w kontaktach z innymi zjednywały Mu powszechny szacunek i sympatię.
Zmarł nagle 14 marca 1989 roku we Wrocławiu i został pochowany na cmentarzu Św. Rodziny na Sępolnie. Pozostawił wdzięczną pamięć o sobie i przeświadczenie, że za-kończył się pewien okres polskiej informatyki – czas jej narodzin i dojrzewania.
drukuj
